انقلاب و خطر عقب نشيني هاي زباني

محسن صفايي فرد — Mon, 05 Oct 2009 20:43:00 GMT

انقلاب و خطر عقب‌نشيني‌هاي زباني

اين يادداشت در شماره 12 ماهنامه راه منتشر شده است

سي سال از انقلاب شكوهمند اسلامي ما گذشته و مسير پيشرفت اقتصادي و اداري و سياسي مملكت بي لحظه‌اي توقف به سمت جلو بوده است اما من نگران اين پيشرفت‌ها نيستم. آنچه اين روزها و در ميانه بگومگوهاي انتخاباتي سخت نگران آنم، از دست رفتن خاموش و بي‌صداي عظيم‌ترين دستاوردهاي زباني انقلاب است.

امسال «خط امام» و «دولت جنگ» و «شهدا» هم به فهرست استحاله‌هاي زباني دوران پس از جنگ افزوده شدند. تا قبل از شروع رقابت‌ها نگران اين بودم كه مبادا ميرحسين موسوي «پديدار» شود و آخرين خاطرات خوش مردم از انقلاب نيز عرفي و روزمرّه شده به جرگه عقب‌نشيني‌هاي زباني از آرمان‌ها و هدف‌گيري‌هاي انقلاب خميني و فرزندان پابرهنه‌اش ملحق شود. كه چنين شد. اكنون تنها به عنوان قطره‌اي از درياي مريدان زبان خميني فقط به تماشاي اين لكنت و بي‌زباني نشسته‌ام.

مي‌گويم زبان، منظورم لاشه بي روح الفاظ نيست؛ بلكه عروة‌الوثقايي است كه امام عزيز به امت مظلوم خود بخشيد و آن مبناي همه تفاهم‌ها و گفتگوهاي عمومي گرديد اما امروز وقتي مي‌بينم جمع كثيري از پا‌به‌ركابان و مدعيان درك حضور آن محضر نوراني نمي‌خواهند يا نمي‌توانند از «انقلاب فرهنگي»، «استكبار‌ستيزي»، «ساده زيستي» و «تجمل و اشرافيت‌ستيزي» مورد نظر او دفاع كنند در من شكست عميقي ايجاد مي‌شود. چه مي‌توان گفت وقتي جماعت از تعطيلي دانشگاهها شرمگين و سرافكنده‌اند؟ در دوره قبل يعني دوره نهم، «تحجر» با بيشترين استحاله و قلب معنا مواجه شد و امروز «خط امام» و حتي نام مبارك «خميني» به شدت در معرض تهديدهاي زباني قرار گرفت.

مع‌الاسف چون هيچ كسي به «زبان» توجهي نشان نمي‌دهد به راحتي «مستضعف» با «اقشار آسيب‌پذير» يكي دانسته مي‌شود و «مستكبر» نرم نرمك از قاموس گفتارهاي عمومي خارج مي‌شود. و درست همين غفلت است كه مي‌تواند به اخفا و پوشيدگي يا امحا و نابودي مسير اسلامي ما مدد رساند. پس، ما نه براي حفظ «قانون»، نه براي «دموكراسي» و نه براي جلوگيري از سركوب و اختناق، بلكه تنها براي پاسداري از زبان فراموش شده انقلاب احساس خطر مي‌كنيم.

بايد تحقيق وسيعي صورت گيرد تا به خوبي معلوم شود كه در اين سي سال كدام دولت‌ها بيشترين صدمه و حمله را به دستاوردهاي زباني و كليد‌واژه‌هاي طلايي انقلاب وارد آورده‌‌اند و آنگاه در عوض تهي‌كردن اين واژه‌ها از معنا، مردم را تنها به اهداف اقتصادي دل‌خوش كرده‌اند. تنها در چنين تحقيقي خواهد بود كه عمق سخن ره‌بر انقلاب روشن خواهد شد كه فرمود: اگر آقاي احمدي‌نژاد رأي هم نمي‌آورد بايد از ايشان ممنون بود كه ادبيات انقلاب را زنده كردند. ( نقل به مضمون) كار چنان سخت شده است كه اگر بخواهي اين حرفهاي واقعي را به مردم بگويي فوراً خواهي شنيد كه اين حرف‌ها نان و آب نمي‌شود. اين است آن فاجعه زباني كه در ازاي پيشرفت‌هاي اقتصادي و سياسي يكسويه نخست در ذهن و زبان مسئولين كشور و سپس به گفتار عمومي تبديل شده است. آيا انحراف دولت‌ها و مديران و مسئولين از آرمان‌هاي انقلاب، روشن‌تر از طريق زبان قابل شناسايي است؟

در اين روزگار وانفسا...

انقلاب و خطر عقب نشيني هاي زباني